***
चार पापण्या तुझ्या लाजरी लाजाळूची पाने
अलगद मिटती गालावरल्या ओठांच्या स्पर्शाने
तुझ्यापासुनी मला स्वतःला कसे बसे मी जपतो
धडधड वाढे आत अनामिक केवळ तू दिसल्याने
चाल अशी की मानेवरती तलवारीचे पाते
किती चिरडलिस कोमल हृदये तू पदलालित्याने
हसू म्हणू की स्वप्न गोड ते पहाट वेळी पडले?
अंधारावर वीज तळपते रत्नखचित हसण्याने
प्रेम कधीही केले नाही जीवनभर ज्या कोणी
गर्वाच्याही पुढचा टप्पा कुठे पाहिला त्याने
तुला स्पर्शुनी उधळत येते हवा जणू श्रीमंती
कोटी रंध्रारंध्रांतुन मी मोहरतो गंधाने
भावडोह तो अथांग गुढश्या डोळ्यांमधला गहिरा
कसे बुडालो कळतच नाही काठावर बसल्याने
~ अभिजीत काळे.
१५ जुलै २०२०.
No comments:
Post a Comment