Sunday, 14 June 2020

का?

***

अनेक योनी फिरून सुद्धा जीव उपाशी असतो का?
म्हणून मानव मनाबरोबर स्वैर कुठेही फिरतो का?

तटस्थतेने अंतरातले द्वंद्व स्वतःच्या बघताना
हळवा, कठोर वा चिंतनपर पिंड आपला घडतो का?

अनुभव, प्रचिती अन् धैर्यावर निर्भर असते परिस्थिती     
तो दुःखाचा सागर गिळतो वा डबक्यातच सडतो का?

एक काळजी, एकच चिंता, एकच दुखणे सत‍ावते
प्रत्येकाला पडण्यासाठी एकच धक्का पुरतो का?

मला माहिती हवे जरासे मेल्यानंतरचे जीवन
म्हणून कोणी मरण्याआधी सराव त्याचा करतो का?

किती कळाले जीवन कळते निरिक्षणाने साध्याश्या 
प्रेम, प्रतिक्षा, संकट, आशा यांनी माणूस रडतो का?

असेल ती वा असेल तो ही असो कुणीही अपराधी
कधी स्वतःच्या नजरेमध्ये आपण दोषी ठरतो का?

प्रश्नांचे मोहोळ घेउनी फिरता फिरता एक दिवस
शून्य अवस्था प्राप्त होउनी बुद्ध मनाशी जडतो का?

                                           - अभिजीत काळे.
                                               ९ मार्च २०२०

एकदा

***

शांततेला शब्द हृदयाचा कळावा एकदा
स्पंदनांचा नाद क‍ानी साठवावा एकदा

प्राण म्हणजे काय नक्की समजण्यासाठी तरी
एक ठोका काळजाचापण चुकावा एकदा

उत्तरे जर पाहिजे असतील प्रश्नांची खरी
आरसा अपुल्या मनाला दाखवावा एकदा

जानवे जर विठ्ठलाने घातले आहेच तर
सोवळ्याचा अर्थ त्याने उलगडावा एकदा

शब्द स्पर्शाने कुणी ओळख कशी घ्यावी तुझी   
नेणिवेला निर्गुणाचा लाभ व्हावा एकदा

आजवर दुर्लक्ष तू केलेस कर, मर्जी तुझी
श्वास हा मरण्या अगोदर दरवळावा एकदा

रंगुनी रंगात उपर्‍या रंगलो नाही कधी
जन्मतः जो लाभला तोही निघावा एकदा

                              - अभिजीत काळे.
                                 ६ मार्च २०२०.

निर्वैर

***

मी चांगल्यांचे चांगले ते घेत आहे  
मी चांगल्याला चांगले ते देत आहे  

अंतर्मनी माझ्या नसे वाईट काही
मी सत्पथावर आखल्या रेषेत आहे  

ना बाटवू शकला मला विद्रोह त्यांचा  
ज्ञानीजनांच्या दिव्य मी छायेत आहे 

वाटा विरोधी माणसांच्या वेगळाल्या 
आनंदमय माझ्याच मी मज्जेत आहे

विसरून ते नीतीनियम जगतात जीवन 
मी कृष्ण बुद्धाच्या जुळ्या कक्षेत आहे

ना अडकलो बेड्यांमधे प्रश्नोत्तरांच्या 
एकेक उत्तर अनुभवत रेघेत आहे 

जो तर्कसंगत वाटला नाही मला तो   
माझा विषय त्यांच्या अजुन चर्चेत आहे

प्रत्येकजण धर्मास मानी श्रेष्ठ अपुल्या
वरवर दिसो निरपेक्षता संकेत आहे

आयुष्य जर निर्वैर व्हावे वाटते तर
करुणा दया अन् बंधुता अभिप्रेत आहे

                          - अभिजीत काळे.
                             ४ मार्च २०२०.

Saturday, 13 June 2020

एक दिवस

***

रोज पाहुणी सकाळ येते फुलवायाला एक दिवस
रोज सावळी संध्या येते संपवण्याला एक दिवस

तोलत बसता क्षणाक्षणाला कळते त्यांची अतुल्यता
खडे क्षणांचे असंख्य अपुरे तोलायाला एक दिवस

बालपणीचा काळ सुखाचा कुठे हरवला आता तो
रोज काढतो जुनी आठवण छळावयाला एक दिवस

वर्षाकाठी आनंदाचा असे सोहळा वाढदिवस
वर्षाने तो घटवत जातो मुक्कामाला एक दिवस

कळते बघता वळून मागे वाया गेले कैक दिवस
कधी मिळाला मनासारखे वागायाला एक दिवस

जन्मतिथ्या वा करा जयंत्या पुण्यतिथ्यांची कमी नसे
सुट्ट्या घेता उरेल काहो पण कामाला एक दिवस

आयुष्याला उधळत किंवा फसवत गेले दिवस कसे
पुन्हा मिळावा दिवस बिघडले घडवायाला एक दिवस

ऋतूंस देतो शंभर गुण मी वर्ष ज्यांमुळे हे सजते 
अशक्य अथवा कंठायाला असता झाला एक दिवस

सरून गेल्या दिवसांनीही सुखदुःखांचे दान दिले
पण गेलेला परतुन नाही कधीच आला एक दिवस

अस्तित्वाचा प्रश्न नेहमी भुलवत असतो जगण्याला
हवा स्वतःला वाचवण्याला सावरण्याला एक दिवस

कुणास जमले नाही येथे काळ गतीला थांबविणे
आला, गेला तसाच हाही पहा निघाला एक दिवस

                                           - अभिजीत काळे.
                                              १ मार्च२०२०.

डोह

***

प्रेम कसे ते सांगत होते
ओठ मुक्याने बोलत होते

कोरडवाहू शेत मनाचे
थेंब नभाला मागत होते

स्वार्थ म्हणू की दुर्बलता ती
निर्णय निश्चय तोडत होते

एक खुशी वा एक उदासी 
कौल मनाचा ठरवत होते

कर्ज म्हणू वा शब्द तयांना
कागद कोरे मागत होते

वाट जुनी पण ध्येय नवे घे
शास्त्र नव्याने बोलत होते

सूर्य तळपता शीतलतेने
चंद्रकिरण फैलावत होते

ज्या किरणांची ऊब जगाला
तेच दवाला उडवत होते

मौन तुझे हे वरवर साजुक
आग मनाला लावत होते

वेड कुणाचे त्रास कुणाला
मूल्य फुग्याचे सुचवत होते

खोल नसावा डोह जराही
फोल जिणे जर भासत होते

            - अभिजीत काळे.
            २७ फेब्रुवारी २०२०.

कुठे काय होते?

***

निवडणूक होते कुठे काय होते
फसवणूक होते कुठे काय होते

तिने पाहता गूढ हासून गाली
छळवणूक होते कुठे काय होते

उभा जन्म जातो मिरवण्यात शेवट
मिरवणूक होते कुठे काय होते

असे कायदा कायद्याचाच वैरी
अडवणूक होते कुठे काय होते

चुकीला बरोबर समजत‍ा चुकीची
गिरवणूक होते कुठे काय होते

कुणी काल केली कुणी आज करतो
पिळवणूक होते कुठे काय होते

स्वतःची व्यथा मांडल्याने जगाची
करमणूक होते कुठे काय होते

                     अभिजीत काळे.

वणवण

.***

तडकतील काचा गुल‍ाबी उन्हाने
रुप‍ाला धरावे कसे आरशाने

गुन्हे पाखरांचे अघोरीच होते
तरीही अडवले कुठे कोटर‍ाने

खळी गोड होतीच गालावरी पण
खुलविले तिला लाघवी लाजण्याने

कथा शेवटी पुस्तकाची हसावी
रडावे कशाला सदा माणसाने

कळी लाजली फूल होत‍ाच गाली
खरडल्या हजारो कथा मग जगाने

कटाक्षांत जादू तलम जीवघेणी 
अनाचार केले तुझ्या पाहण्याने

करावा कुणाचा उगा शोध वणवण
मला मी न दिसलो अजुनही खर्‍याने

                        - अभिजीत काळे.
                       ६ फेब्रुवारी २०२०.

स्वर्ग

***

 स्वर्ग सुखाचा जरी मिळाला लाभत नाही
तृषा अधाशी व्यथा उपाशी संपत नाही

प्रेम प्रार्थना, प्रसाद, दैवी कृपा असावी
प्रेमाला का गुन्हा म्हणावे शोभत नाही

हल्ली नाही छळत मनाला तुझी आठवण
तरी विसरलो तुला असेही वाटत नाही

प्रेमामध्ये तुला न काही देऊ शकलो
तू केलेली विवंचना मन विसरत नाही

क्षण दोघांना सहवासाचे किती मिळाले
विरहाचा मी काळ कधीही मोजत नाही

खिंड नव्याने लढवत असतो रोज जरी तो
बाप कधीही दुःख कालचे गिरवत नाही

प्रश्न उद्याचा आज जाचतो आयुष्याला
चिंता म्हणते मी कोणाला सोडत नाही

पोटासाठी कोण जिवाची पर्वा करतो
भूक भीतिला भीक कधीही घालत नाही

मैफलीत मी तुझ्या मुक्याने बसून होतो
सौंदर्याच्या पुढे हुशारी चालत नाही

                           - अभिजीत काळे.
                          ४ फेब्रुवारी २०२०.

निश्चय

***

पाणावताच डोळे येतो म्हणून जातो
'भेटायचे पुन्हा' मी निश्चय करून जातो

बघतो वळून मागे, ओल्या क्षणातले मन
माझा मला नव्याने मी आकळून जातो

डोळ्यांत काय जादू त्याच्या कसे कळावे
नजरानजर घडे तो क्षण लाजवून जातो

म्हणतो मला शहाणा, माझाच आरसा मी
माझ्यातलाच कोणी मज वापरून जातो

आयुष्य भिक्षुकाची कफनी असेल बहुदा
प्रत्येक दिन नव्याने ठिगळे शिवून जातो
                       
ग्रहणात ग्रासण्याची सूर्यास खंत नसते
दिपवून विश्वदृष्टी तो लखलखून जातो

माझी तुझी तशीही ओळख नवीन आहे
भलता नको उमाळा मी अवघडून जातो

                            - अभिजीत काळे.
                           ९ जानेवारी २०२०.

कापसा

***

कुणाला काय सांगू मी कसा आहे कसा होतो?
जराही बदललो नाही जसा आहे तसा होतो?

कितीही कोसळो श्रावण, कितीही आदळो लाटा. 
भुईची धग सरत नाही नव्याने वाफसा होतो. 

गटांच्या राजनीतीचे कुठेही एकमत नाही. 
तरी एकत्र असण्याचा दिखावा छानसा होतो. 

तिच्या आकाश स्वप्नांचे कधी कळणार का त्याला?
तिच्या मार्गातला काटा कसा तो माणसा होतो.

इथे जे वागता तुम्ही तसे येणार वाट्याला. 
खरोखर आपले आपण स्वतःचा आरसा होतो. 

उडा, आकाश हे अवघे तुम्हाला मोकळे आहे. 
इथे जळतात जे केवळ अशांचा कोळसा होतो. 

हृदय माझेच हे किंवा? मला हा प्रश्न का छळतो?
कधी हळवा, मुलायम मी तुझ्यासम कापसा होतो. 

                                         - अभिजीत काळे.
                                         ४ जानेवारी २०२०.

Friday, 12 June 2020

निराकार

न था कुछ तो ख़ुदा था कुछ न होता तो ख़ुदा होता 
डुबोया मुझ को होने ने न होता मैं तो क्या होता 
                   - मिर्जा असदुल्लाखाँ गालिब.

तुझ्या माझ्यात असणार्‍या मला विसरेन मी केव्हा?
तुझ्या माझ्यात सामायिक तुला शोधेन मी केव्हा?

इथे काहीच नव्हते अन् इथे नसणार काहीही
तरी असणार ते कायम तुला समजेन मी केव्हा?

कुणी अस्पृश्य ना येथे कुणी अश्रद्धही नाही
कह्यातुन भेदभावाच्या परी निसटेन मी केव्हा?

नभी ब्रह्मांडगोळाच्या, अणूच्या केंद्रकामध्ये
असे कोंदाटली उर्जा तुला उमजेन मी केव्हा?

फुलापानाफळांची जी, बियांच्या आतली प्रतिमा
अरूपाच्या रुपाची 'बी', उरी उगवेन मी केव्हा?
    
कधीचा झोपलो आहे इथे गुंगीत मायावी
भवाच्या मोहनिद्रेतून या जागेन मी केव्हा?

भ्रमाचा भोपळा नाही जरी आकार विश्वाचा
निराकारात ब्रह्माच्या तुला गवसेन मी केव्हा?

                         - अभिजीत काळे.
                         १७ डिसेंबर २०१९

वेळ

***

या गाडीने मला यायचे सांगत थोडी बसते ?
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

कराल गंमत, बसाल भोगत, कर्माचे फळ तुमच्या. 
मिटून डोळे रहा तुम्ही वा करा फुकाच्या गमजा
बगळ्यासम ती ध्यान लावुनी सावज हेरत असते.
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

अडवायाला तिला कुणाची माय व्यायली आहे.
तिच्या आखल्या रस्त्यावरती प्रवास तुमचा आहे.
तळहाताच्या रेघेलाही हसून नियती डसते.
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

जीवनगाणे, रडगाणे वा आनंदाचे गाणे
गात रहावे कुणास चुकले येणे आणिक जाणे.
आयुष्याच्या सोबत गाणे हसते अथवा रडते.
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

गांभिर्याने पहाल तर हे कळून येते जीवन
कुठे कुंजवन, कुठे तपोवन, मरुस्थळी वा वणवण.
आयुष्याला सुखद अचानक क्षण ती बहाल करते.
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

कर्मफळांचे गणित सुटले कुणास केंव्हा सांगा?
वाटेवरती सोप्यासुद्धा अवचित येतो खड्डा 
ज्याचे त्याचे संचित सगळा हिशोब ठेवत असते. 
वेळ कधी का येण्या आधी मुहूर्त कुठला बघते?

                                     - अभिजीत काळे.
                                   १२ डिसेंबर २०१९.

निरागस...

***

याच साठी ते मला म्हटले समंजस. 
फक्त सोसत राहिलो, धरला न आकस.

आठवत बसतो सुगीचे ते दिवस मी. 
तो हिवाळा, चूल, शेकोटी नि खरवस.

मित्र आणिक बायको या दोन व्यक्ती.
पाहिल्या कोणी चुलत, सावत्र, मावस?

चोरुनी नेलेस ना सर्वस्व माझे?
समजलो होतो तुला मी.. फार सालस!

खाटकाला ते कसे विकलेस करडू?
काल तू म्हटलेस ज्याला.. खूप लोभस!

तू कितीही सत्यवादी म्हण स्वतःला. 
बोलतो आहेस तू खोटे निखालस. 

काल जे केलेस तुकडे तू मनाचे,
आज त्यांचे ऐक दुखणे, ये जवळ बस.

ती खरा श्रृंगार तारुण्यात करते.
वासनेला काय कळते बाल्य गोंडस?

खेळ का केलास आयुष्या स्वतःचा?
मी निरागस, तू निरागस, ती निरागस!

                          - अभिजीत काळे.
                          ९ डिसेंबर २०१९.

अनिवार्य

***

आल्याप्रमाणे जायला राजीच नसतो जीव हा?
संपायचे ठरवूनही कोठे अडकतो जीव हा?

केलास माझा खेळ तू अन् खांबसूत्री बाहुले.
चक्रातुनी सुटण्यास या आता तरसतो जीव हा.

मी फेडले देणे तुझे तू सोड आता बंधने.
ऋण फेडुनी देहा तुझ्या ताब्यात असतो जीव हा. 

मृतप्राय जर जगणे इथे, त्याला म्हणावे का जिणे?
जगण्यापरी मरणास की सन्मित्र करतो जीव हा. 

उपकार त्यांचे फार जे आजन्म छळ करती तुझा
त्यांच्यामुळे तर विश्व हे सोडून निघतो जीव हा.

आयुष्यभर जळतोस तू सूर्याप्रमाणे माणसा. 
अंधार मृत्यूच्या सवे होऊन जळतो जीव हा.

अनिवार्य असते जीवनी सुखदुःख भोगत राहणे.
मोहात गुंतत जाउनी अत्यंत फसतो जीव हा. 

                                       - अभिजीत काळे.
                                    २८ ऑक्टोबर २०१९.

आठवतो का?

***

आठवतो का पहिला पाऊस ?
            ..आठवते का पहिली हुरहुर ?
आठवती का भिजलेले क्षण ?
             ..चिंब मनांची ओली थरथर ?
आठवतो का बहर सुखाचा, 
             ..गालांवरची मिश्कील खोडी ?
आठवते का साखरभरली 
             ..अधरभेटीची अवीट गोडी ?
आठवतो का अजून तुजला 
             ..तो आंब्याचा मोहोर राणी ?
आठवती का कानी माझ्या 
             ..तू गुणगुणली मंजुळ गाणी?
आठवतो का गोड शहारा!
              ..सर्वांगातून शिरशिरणारा ?
आठवतो का अधीर वारा 
              ..गूढ, अनामिक शिवशिवणारा ?
आठवते का सलज्ज किणकिण, 
               ..तुझ्या बिल्वरी साजचुड्याची ?
आठवते का गंधीत तगमग 
                ..फुलाप्रमाणे दरवळण्याची ?

     नकोत आठव कातरवेळी 
                    गालांवरती ओघळणारे.
     नकळत फसवून मनास हळव्या
                  .. खुळ्या जीवाला छळणारे.

                                       - अभिजीत काळे.
                                      ३ ऑक्टोबर २०१९.

अनावर

***

हे मना सांभाळ नाते जोडल्यानंतर.. 
व्यर्थ शिवणे एकदा ते फाटल्यानंतर.

कुंडली ठेऊ नका कोणापुढे केव्हा..
चांगले-वाईट ठरते मांडल्यानंतर.

चौघडा-सनई नका हो वाजवू लवकर.. 
वाजते आयुष्य दोन्ही वाजल्यानंतर. 

द्रव्य अथवा द्रव असो सांडायचे नाही.. 
 वेचणे जमले कुणाला..? सांडल्यानंतर. 

केवड्याने वार केला मोगर्‍यावरती.. 
कर्दळीने गंधगाथा गायल्यानंतर!

पाहतो आहेस तू रोखून का शिखरा?
संपते स्वारस्य; माथा गाठल्यानंतर.

खुळखुळत हाती असावा नेहमी पैसा..
ओळखी मिटतात नोटा संपल्यानंतर. 

रामही फसला म्हणे कांचनमृगाला त्या!
बायको हट्टास नाहक पेटल्यानंतर.

एकटा आहे जरी मी..  ते बरे आहे. 
एकटेपण फार छळते.. गाजल्यानंतर.

कोण थांबवणार मग घटनेस घडणार्‍या?
सावळ्या प्रेमात दोघे.. गुंतल्यानंतर. 

मी किती होतो अनावर.. त्या क्षणासाठी
भेट पहिली संपली! ती.. लाजल्यानंतर. 

                              - अभिजीत काळे.
                             २८ सप्टेंबर २०१९.

केवडा

***

जरा दूर अंबर भरू लागलेले, इथे कोरड्या या नभाच्या कडा. 
तिथे आसवांचे झरे वाहती अन् इथे त्या धगीचा मनाला तडा.

पुन्हा शांतवूया मनातील लाटा, पुन्हा एकदा खेळ मांडू नवा,
मनाने मनावर कुठे घेतले पण! पुन्हा पाय पडला तुझा वाकडा.

स्मृतींची त्सुनामी उफाळून येता, सतवतो तुझा चेहरा हासरा. 
पुन्हा लाट उध्वस्त हृदयात शिरते, भिजवते पुन्हा पापण्य‍ांच्या कडा.

पिढी दर पिढी जर समज वाढते तर.. दुरावत कशी चालली माणसे?
हवी स्पेस म्हणुनी वगळला नव्यांनी जुना जाणता एकतेचा धडा.

नयन पूर्ण होतेच पाणावलेले तिच्यापासुनी दूर होता क्षणी.
कृप‍ा पावसाची; कळालाच नाही, तिला आसवांचा लढा भाबडा.

तिच्या चार शब्दांस आसूसलेले उभे प्राण होते असा काळ तो.
अता वाटती स्वप्नवत सर्व घटना, खुळ्या कल्पनांचा खरा उलगडा.

जशी खोल श्वासांमधे ती उतरते तसा गंध रक्तात रुजतो तिचा,
सुगंधीत रंगापुढे कामनेच्या, फिका सोनचाफा फिका केवडा.

                                            - अभिजीत काळे.
                                            २५ सप्टेंबर २०१९.

आशिशिर

***

मी ढगांना परतताना पाहिले. 
अन् उन्हाला बरसताना पाहिले. 

'माणसाचे संपले माणूसपण',
बेरक्यांना बोलताना पाहिले. 

कोवळे दिसते निरागस वय तुझे,
त्या उलट तू वागताना पाहिले. 

हे तुझे आकाश सरडा वाटते
रंग त्याचे बदलताना पाहिले. 

पिंजरे रंगीत, मोहक सापळे
पाखरू भंजाळत‍ाना पाहिले. 

पाडवा, दसरा, दिवाळी, होलिका
वर्ष नकळत संपताना पाहिले. 

 सार्‍या ऋतूंचे सोहळे
झाडभर मोहोरताना पाहिले. 

                   - अभिजीत काळे.
                  २७ ऑगस्ट २०१९.

तारतम्य

***

तारतम्य असते का भूक पेटल्यानंतर?
देवधर्म आठवतो भूक भागल्यानंतर.

का सशस्त्र क्रांतीचा मार्ग ठरविता वेडा 
संगरात शहिदांनी रक्त सांडल्यानंतर

जोवरी मिळत नाही तोवरी अधाशी मी 
मूल्य नष्ट वस्तूचे सौख्य लाभल्यानंतर

भोगतात उपरेपण भारतात सावरकर
अंदमान बेटांवर क्रौर्य सोसल्यानंतर

जेवढा तुझा आहे तेवढाच त्यांचाही
हक्क याच मातीवर जन्म घेतल्यानंतर

कोणत्या विचारांचा हा असेल अनुयायी
तर्क तो अनाठायी शेर वाचल्यानंतर

चांदरात त्यांच्याही जीवनास रंगवते
दिव्यचक्षु दोनाचे चार जाहल्यानंतर

                         - अभिजीत काळे.
                         २१ ऑगस्ट २०१९.

तेजसूर्य...

***

तेजसूर्य असताना काजळीत सडतो मी
कैकजन्म मृत्यूच्या काळजीत जळतो मी

शब्दहीन मौनाच्या पोकळीत विरतो मी
रंग गंध नसलेले फूल होत जगतो मी

संपताच हिरवाई पानपान ओघळते
भोगण्यास दुःखाला एकटाच उरतो मी

ह्हो, तुझ्या प्रसादाने लाभले जरी असले
आपुल्याच कर्माने निर्मिलेय म्हणतो मी

सर्वनाश होताना सोडती मला सारे
वीट वीट ढासळते अन् बघ्याच ठरतो मी

जे मला मिळाले ते लाभणार सर्वांना
एवढे समजल्यावर फार आत कुढतो मी

डोह खोल चिंतेचा अन् मती उथळ आहे
सागरात प्रश्नांच्या खोलखोल बुडतो मी

                            - अभिजीत काळे.
                             २१ ऑगस्ट २०१९.

जखमा

***

विश्वासघात झाला सलतात हाय जखमा!
रक्तात रंगलेल्या भरणार काय जखमा?
केलीत फाळणीने शकले अनेक रंगी!
हा भंगला नकाशा, ह्या खंडप्राय जखमा!!!

...
...

घायाळ सावल्यांच्या भरतील काय जखमा?
जगले सुखात त्यांना कळतील काय जखमा?

नाहीच औषधाला त्यांच्या उजेड नशिबी.
अंधार कोठड्यांना सलतील काय जखमा?

समशेर दोन हाती रक्ताळली शरीरे!
तोफा निनादल्यावर उरतील काय जखमा?

गेलीस सोडुनी तू अर्ध्यावरी मुलांना
झालो अनाथ आई, भरतील काय जखमा?

लेऊन लक्तरे ते जीवन मजेत जगले
हसऱ्या कलंदरांना छळतील काय जखमा?

                                  - अभिजीत काळे.
                                  २९ जुलै २०१९.

जंगले

***

चांगले वागायचेपण जाणतो मी... चांगले!
वागलो जेंव्हा तसे... माझ्यावरी ते शेकले.
                          
उसवला एकेक टाका... संपले नाते पुढे.
वांझ चर्चा चावडीवर फाडले की फाटले?

पोळली गेली कितीदा अन् कितीदा चावली. 
संपले नाहीत अजुनी... या जिभेचे चोचले.

"जे मला नाही मिळाले, मी तुला देईल ते."
पालकांच्या या कृतीने वृक्ष भावी खुंटले.

कोणते संस्कार होते मानवी त्यांच्यावरी?
अर्भकाला काल ज्यांनी उकिरड्यावर फेकले!

"पोसणारा कोण आहे?" कमवणारा बोलला.
कमवणार्‍याला कळेना, त्यास कोणी पोसले.

झाकली गेली फुले... पण गंध नाही कोंडला. 
आज त्यांच्या अत्तराने श्वास माझे कोंडले. 
                    
पेटता अंधार जळते चांगलेही त्या सवे.
घासता फांदीस फांदी.. खाक होती जंगले.

गंधवेडाने चिरडल्या जर कुणी कोमल कळ्या.
छळ किती करतील त्याचा मग सुगंधी पावले?

                              - अभिजीत काळे.
                                २४ जुलै २०१९.

कीव येते.....

***

माणसाच्या मागण्यांची कीव येते. 
लाळघोट्या वासनांची कीव येते. 

आंधळे मातृत्व होते कौरवांचे. 
बोलती त्या डोळसांची कीव येते.

जिद्द कुठुनी आणते लढण्यास मुंगी!
जीवघेण्या वादळांची कीव येते. 

ओल मायेची कळाली पेटल्यावर. 
वाळलेल्या लाकडांची कीव येते. 

खेळ करते इश्कबाजीचा जवानी. 
खेळ झाल्या प्रेमिकांची कीव येते. 

ऐकली मी पाखरांची काल किलबिल. 
लंगड्या, हरल्या मनांची कीव येते.

जो मनोव्यापार करते नीच बुद्धी
त्या अधाशी कामनांची कीव येते.

                         -अभिजीत काळे.
                          ३० जून २०१९.

भीक

***

मागतो मी तोवरी ते ठीक असते
अन्य कोणी मागता ती भीक असते

पाहिजे तर उलगडावी पसरवावी
तत्त्व ज्ञानाची घडी बारीक असते

वर्गवारी, शब्दछल, पांडित्य करते
बुद्धिमत्ता बेरकी खाटीक असते

विकृतीचे तण लगेचच वाढणारे
सुकृतीला मन तुझे नापीक असते

दाद नाही, भाव नाही जास्त त्याला.
पिकवुनी निष्फळ खयाली पीक असते

                         -अभिजीत काळे.
                          २७ जून २०१९.

Thursday, 11 June 2020

तरळणार मी.... !

***
तुझ्या आर्द्रवेल्हाळ श्वासांत मिसळत सहज अंतरंगी उतरणार मी. 
सुखाच्या क्षणांच्या स्मृती बाष्प होता, तुझ्या आर्त नयनी तरळणार मी!

जरी वेगळा मी तुझ्याहून आहे, तुझ्या सारखा होत जाणार मी. 
तुला पाहिल्यावर, तुला जाणल्यावर, कसा काय माझ्यात उरणार मी? 

खगाला नभाची, सरीला धरेची, कुणाला कुणाची कळे ओढ ती?
कशी नाळ जुळते? कसे बंध तुटती? कसा प्राक्तनाला समजणार मी?

उचल पापणी, फेक जळत्या शरांना, भले दग्ध कर तू हृदय लाखदा!
विखारी तुझ्या पाहण्याने दिलेली, जखम आवडीने मिरवणार मी.

किती थोर आले नि हरवून गेले, पसार्‍यामधे गूढ विश्वातल्या.
कसा मर्त्य बिंदू निरर्थक स्मरावा? कुणाच्या हिशोबात असणार मी?

जिथे ओढ असते तिथे दुःख येते, असे बोलला काय न्यूटन कुठे?
प्रितीचा नियम फार दुखरा तरीही, प्रिये आवडीने गिरवणार मी.

ढगाने विजेची शपथ घेतली की, धरेला विसरणार नाही कधी.
विरहकोरडा तापता ग्रिष्म छळता मृगाच्या सरींनी बरसणार मी.

                                                   - अभिजीत काळे.
                                                      २८ जून २०१९.

Monday, 1 June 2020

केशर..!

***

नेहमी दावते नवे गाजर.
वेळ करतेय का तुझा वापर?

लाट ओढून तो परत घेतो!
थेंबही त्यागतो कुठे सागर?

वेचला घाम दाम मिळवाया!
प्रेम देण्यासही जरा पाझर...

तळ दिसू लागलाय डोळ्यांना,
हात खोलात का तुझा? आवर.

एक शोधेन घाव ती म्हणते,
मी इथे वार मोजले शंभर.

होत जाती चुकुन चुका काही..
तोल जाणार माणसा सावर.

ओळ माझी तुझ्या सुरांवर गा.
वेळ पण नेहमी हवी कातर.

शोध घेशील मग कुठे माझा..
हरवलो आत मी तुझ्या जर.. तर?

फूल मातीतुनी उमललेले,
मोल पण मागते किती केशर..!

                    - अभिजीत काळे.
                     ६ डिसेंबर २०१९.