***
स्वर्ग सुखाचा जरी मिळाला लाभत नाही
तृषा अधाशी व्यथा उपाशी संपत नाही
प्रेम प्रार्थना, प्रसाद, दैवी कृपा असावी
प्रेमाला का गुन्हा म्हणावे शोभत नाही
हल्ली नाही छळत मनाला तुझी आठवण
तरी विसरलो तुला असेही वाटत नाही
प्रेमामध्ये तुला न काही देऊ शकलो
तू केलेली विवंचना मन विसरत नाही
क्षण दोघांना सहवासाचे किती मिळाले
विरहाचा मी काळ कधीही मोजत नाही
खिंड नव्याने लढवत असतो रोज जरी तो
बाप कधीही दुःख कालचे गिरवत नाही
प्रश्न उद्याचा आज जाचतो आयुष्याला
चिंता म्हणते मी कोणाला सोडत नाही
पोटासाठी कोण जिवाची पर्वा करतो
भूक भीतिला भीक कधीही घालत नाही
मैफलीत मी तुझ्या मुक्याने बसून होतो
सौंदर्याच्या पुढे हुशारी चालत नाही
- अभिजीत काळे.
४ फेब्रुवारी २०२०.
No comments:
Post a Comment