डोह

***

प्रेम कसे ते सांगत होते

ओठ मुक्याने बोलत होते

कोरडवाहू शेत मनाचे

थेंब नभाला मागत होते

स्वार्थ म्हणू की दुर्बलता ती

निर्णय निश्चय तोडत होते

एक खुशी वा एक उदासी 

कौल मनाचा ठरवत होते

कर्ज म्हणू वा शब्द तयांना

कागद कोरे मागत होते

वाट जुनी पण ध्येय नवे घे

शास्त्र नव्याने बोलत होते

सूर्य तळपता शीतलतेने

चंद्रकिरण फैलावत होते

ज्या किरणांची ऊब जगाला

तेच दवाला उडवत होते

मौन तुझे हे वरवर साजुक

आग मनाला लावत होते

वेड कुणाचे त्रास कुणाला

मूल्य फुग्याचे सुचवत होते

खोल नसावा डोह जराही

फोल जिणे जर भासत होते

            - अभिजीत काळे.

            २७ फेब्रुवारी २०२०.