***
तेजसूर्य असताना काजळीत सडतो मी
कैकजन्म मृत्यूच्या काळजीत जळतो मी
शब्दहीन मौनाच्या पोकळीत विरतो मी
रंग गंध नसलेले फूल होत जगतो मी
संपताच हिरवाई पानपान ओघळते
भोगण्यास दुःखाला एकटाच उरतो मी
ह्हो, तुझ्या प्रसादाने लाभले जरी असले
आपुल्याच कर्माने निर्मिलेय म्हणतो मी
सर्वनाश होताना सोडती मला सारे
वीट वीट ढासळते अन् बघ्याच ठरतो मी
जे मला मिळाले ते लाभणार सर्वांना
एवढे समजल्यावर फार आत कुढतो मी
डोह खोल चिंतेचा अन् मती उथळ आहे
सागरात प्रश्नांच्या खोलखोल बुडतो मी
- अभिजीत काळे.
२१ ऑगस्ट २०१९.
No comments:
Post a Comment