***
तुझ्या आर्द्रवेल्हाळ श्वासांत मिसळत सहज अंतरंगी उतरणार मी.
सुखाच्या क्षणांच्या स्मृती बाष्प होता, तुझ्या आर्त नयनी तरळणार मी!
जरी वेगळा मी तुझ्याहून आहे, तुझ्या सारखा होत जाणार मी.
तुला पाहिल्यावर, तुला जाणल्यावर, कसा काय माझ्यात उरणार मी?
खगाला नभाची, सरीला धरेची, कुणाला कुणाची कळे ओढ ती?
कशी नाळ जुळते? कसे बंध तुटती? कसा प्राक्तनाला समजणार मी?
उचल पापणी, फेक जळत्या शरांना, भले दग्ध कर तू हृदय लाखदा!
विखारी तुझ्या पाहण्याने दिलेली, जखम आवडीने मिरवणार मी.
किती थोर आले नि हरवून गेले, पसार्यामधे गूढ विश्वातल्या.
कसा मर्त्य बिंदू निरर्थक स्मरावा? कुणाच्या हिशोबात असणार मी?
जिथे ओढ असते तिथे दुःख येते, असे बोलला काय न्यूटन कुठे?
प्रितीचा नियम फार दुखरा तरीही, प्रिये आवडीने गिरवणार मी.
ढगाने विजेची शपथ घेतली की, धरेला विसरणार नाही कधी.
विरहकोरडा तापता ग्रिष्म छळता मृगाच्या सरींनी बरसणार मी.
- अभिजीत काळे.
२८ जून २०१९.
No comments:
Post a Comment