***
जरी घोंघावते वादळ किनारे झोडपत आले.
किनारे त्यापुढे नमले..! कुठे? ते तर लढत आले
हृदय निर्मळ जसे झाले.. नयनही ओघळत गेले
कुटिल हेतू सरळ झाले शरण पायालगत आले.
तुझ्या गंधात माझेपण उरावे काय कस्तूरी?
तुझा सहवास की उपकार? जीवन दरवळत आले!
उभे आयुष्य एखाद्या मदार्या सारखे होते.
मनाच्या माकडाला जे दटावत नाचवत आले.
कधी रागावली आई, कधी तर मारले सुद्धा.
मला ते आजवर संस्कार सारे वाचवत आले.
हरवलेलो खरे आपण.. कसे मग भेटलो पुन्हा?
किती अंधार होता? मन मनाला चाचपत आले.
भटकलो फार वेळा मी, चुकत गेल्या जरी वाटा.
प्रकाशाचे नवे रस्ते.. नव्या गावी निघत आले.
~ अभिजीत काळे.
२४ डिसेंबर २०२१.
No comments:
Post a Comment