कस्पटे

***

जाळल्या चिठ्ठ्या, हवेवर कस्पटे त्यांची उडाली.

प्रेम असते काय नक्की? ही कशी शिक्षा मिळाली?

पांगळ्या इच्छा पळाल्या गाठला त्यांनी किनारा,

वाढल्या आशा पुन्हा.. अन् पूर्तता गोत्यात आली.

धर्म असतो प्रेम ज्यांचा ते कुठे करती दिखावा?

खूप दाखवतात चिंता तेच जे बाहेरख्याली!

कर्जबाजारीपणाने मन जरा ताब्यात होते.

पण उधारी माफ होता भूकही शिरजोर झाली.

शब्द वार्‍याला दिले मी सोडण्या आधी धरा ही.

काळजी वाटेल तेव्हा ऐक तू माझी खुशाली.

स्वप्न कुठले पाहिलेले अन् कुठे आहे अता मी?

काल आम्ही भेटल्यावर ती असे काही म्हणाली.

अस्मिता नव्हतीच शिल्लक नेभळट हृदयात त्यांच्या,

पेटण्याआधीच होत्या आतल्या विझल्या मशाली.

घोळवत बसणे नको त्या आठवांची तीच शाई,

कर सही वा फाड कागद सामना व्हावा निकाली.

आत्मनिंदेला खुशीने नेहमी माफी दिल्यावर

आत्म प्रौढीची खुमारी संपवत ईर्षा पळाली

फाटले कापड मनाचे लक्तरे उरलीत आता

भोगतो आहे सुखाने मी विरक्ती भाग्यशाली

मी दिला माझ्या मनाचा दुश्मनाला सातबारा

लागले नंतर निघावे राख मज ठेवून खाली

 बासरीचा सूर झाले ओठ माझ्या सावळ्याचे

आजच्या ओठांत केवळ रंगते 'नाचीज' लाली

                         ~ 'नाचीज' अभिजीत काळे.

                                 सात/बारा-२१.