बहर

***

कोंब कोवळे नाहक येथे कुणी नखलतो.

वय स्वप्नांचे नाजुक असते बहर हरवतो.

रूप देखणे बघून भुलता मनास छळतो,

गुलाब नाही मानवला तर काटा सलतो.

सुगंधित अन् कोमल असते नवी पालवी,

वाढत जातो पर्णभार अन् दर्प पसरतो.

आकाशाचे फूल शोधण्या जातो कोणी!

आणि सशाचे शिंग पाहुनी मागे फिरतो!

आशेपाठी निर्दय होतो जीव कुणाचा,

मृगजळ हाती घेण्यासाठी मोह पळवतो.

श्रद्धेच्या सीमांना लांघुन जातो डोळा,

अन् शकुनांचा कौल ठरविण्याकरिता लवतो.

क्रौर्य पाहुनी पेटुन उठते आग कुठे ती?

सहिष्णुतेच्या मनी दयेचा नभ पाझरतो.

मान मला द्या, प्रत्येकाची इच्छा असते!

जो दुसर्‍याचा आदर करतो मान मिळवतो.

काही सोपे, अवघड काही कळावयाला

कळण्यासाठी बुद्धी येथे कोण झिजवतो?

                            ~ अभिजीत काळे.

                               १४ मार्च २०२२.