सिंधूताई

डोके तापले उन्हाने

पायी काटे सलतात

कुण्या अनाम दुःखानं 

डोळे तिचे झरतात

दुःख इतकं जीवाला

त्याला मोजमाप नाही

वर आभाळाच छत

घर नाही थारा नाही

चार पोरट्यांच्या साठी

आई मागते जोगवा

काय लागते जीवाला?

थोडे अन्न, पाणी, हवा.

कुणी देईना तुकडा

कुणा कणव येईना

लाज वाटतच नाही

मनुष्य‍ाच्या मेल्या मना

जे का रंजले गांजले

अशा अनाथांच्या साठी

माई लढली धीराने

न्यायासाठी हक्कासाठी

जगण्याच्या लक्तराला

शिवण्याला दोरा सुई

हाती घेत सिंधुताई

झाली अनाथांची माई

दिगंतर किर्ती माईच्या कार्याची

प्रेरणा होती जी शेकडो देहांची

अनाथांची माय दिवंगत झाली

देह सोडूनिया विश्वरूप झाली

निराधार बालगोपाळांची आई

मूर्तीमंत सिंधू सावळी विठाई

आज आसमंत भासे दुःखे भरिलाहे

वात्सल्याचा पुन्हा पान्हा आटलाहे