***
तृप्तता मिळते मनाला गीत रचताना
ती मिळो अंती चितेवर देह जळताना
वाढले ताटात त्यावर हो समाधानी
हाव का धरतोस सुख झोळीत असताना?
भाकरी-चटणी असो वा पंचपक्वान्ने
जे मिळो लाजायचे नाहीस जगताना
रांगणे मग चालणे, पळणे क्रमाने ये
हाच क्रम असतो जगाची रीत शिकताना
जीव संचित फेडतो येऊन जन्माला
दुःख का मानायचे मग कर्ज फिटताना?
जे कळावे वाटले कळलेच नाही ते
जे कळाले तेच ठरले फोल मरताना
तृप्त मन घेऊन जा 'नाचीज' जाताना
म्हण 'तखल्लुस राखला', विश्वात विरताना!
~ अभिजीत काळे
No comments:
Post a Comment