***
तेजाचा तर लाख गर्व त्या रस्त्यावरच्या दिव्यास होता!
प्रकाश त्याचा कुठे तरीपण कोणाच्या अंगणास होता?
जेव्हा सोबत तू नसणारा रिक्त किनारा मनास होता.
दृश्यच अवघे केविलवाणे परिसर सारा उदास होता.
सोपे नव्हते फुलण्यासंगे मनामनाला सुगंध देणे,
काट्यांचा शेजार बोचरा फुला तुझ्या आसपास होता.
मुकाट होतो सोसत सारे रस्त्यावरती अालो जेव्हा,
जाब उलटुनी विचारला मी नव्हता माझ्या घरास होता.
गंतव्याचा नव्हता पत्ता पाय आपले आपण रस्ता,
थकवत गेला मजलदरमजल, भरकटलेला प्रवास होता.
अप्पलपोटी मिजासखोरी जेव्हा सत्ता मिरवत होती,
प्रगतीचा अंधार गडद अन् लुळा पांगळा विकास होता.
'वर' मिळूनही अजाण ठरला, सुखात होते दुःख शोधले.
हव्यासाने ठार आंधळा कुणी एक तो मिडास होता.
~ अभिजीत काळे,
४ सप्टेंबर २०२१.
No comments:
Post a Comment