***
जे मनी ते स्पष्ट लिहिते लेखणी.
ज्ञानियांचे आर्त असते लेखणी.
लावली टाळ्यास उचलुन जीभ तू!
एवढी तोंडाळ नसते लेखणी.
अंतरीच्या भावनांची मूर्तता,
स्नेह जी अलवार जपते लेखणी.
वेदनांचे कढ विषारी पचविते.
आसवांना आग करते लेखणी.
व्यक्त होते स्वाभिमानी तत्त्वशः
वाकते, हरते न विकते लेखणी.
देखणे बावनकशी लावण्य तू,
की तुझ्या प्रेमात पडते लेखणी.
स्वप्न वा दृष्टीस जे येते जसे,
साग्र ते साद्यंत टिपते लेखणी.
वय किती? वाचाळ अन् आहे किती?
सोड, ती नादान दिसते लेखणी.
आमरण दुर्लक्ष करते पण तरी..
देह जाता, गुण उधळते लेखणी.
~ अभिजीत काळे.
No comments:
Post a Comment