***
मांडले, सोडले, जोडले, लांबले हे दिवस पण कुठे सांग संपायला?
मी विरह सोसतो पूर्णतेचा इथे, पूर्ण साधेल का पूर्णता यायला?
भेटले, भावले, जोखले, लाभले जे, मुरवले हळूवार प्राणांत मी
खूप आनंद याचा मला साथ देते इथे सर्व सृष्टीच जाणायला.
वाट, लाटा, हवा, सूर्य, डोंगर-दर्या, माणसे, वेळ, पाणी, हवे अन् नको
साधनेला जरी दोन बाजू, खरे! मध्यही पाहिजे ध्येय साधायला
द्यायची तेवढी लाख दे कारणे मात्र खोटे नको एकही त्यातले
गर्व वाटेल तेव्हा मलाही तुझा सत्य जेव्हा धजवशील सांगायला
केवढे विश्व अन् केवढी त्यापुढे माणसाची अहंता खुजी वाटते
काल रांगायला लागला जो इथे आज तो चालला विश्व बदलायला
- अभिजीत काळे.
१५ एप्रिल २०२१.
वृत्तलय - स्वैरिणीक्रीडन,
मागे प्रमोददादांनी ( Pramod Kharade ) वृत्तात रचना केली होती ती वाचल्यानंतर मी कमेंटमध्ये त्याच वृत्तात मला सुचलं ते लिहिलं होतं. मात्र काल त्याच जमिनीमध्ये अजून काही सुचलं ते इथे शेअर करतोय.
No comments:
Post a Comment