***
हृदयातले हलाहल अश्रूंत सांडतो
गाळून आसवे मी निर्धास्त झोपतो
आश्वस्त होत जाते माझी व्यथा पुढे
उसने हसून जेव्हा खोटे सुखावतो
डोक्यावरी छताची म्हणतात सावली
आधार चार भिंती कोणी न पाहतो
जीवन विषाक्त पामर पचवून हासतो
आयुष्य अन् विलासी पंख्यास टांगतो
दडवून बाष्पबिंदू ओल्या नभातले
आकाश पापण्यांचे मी शुष्क ठेवतो
समभाव साधण्याला इतकेच वागतो
रामास वाचतो मी कृष्णास ऐकतो
वाहून भूक नेते शहराकडे जथा
गावास आठवत मग माणूस संपतो
केलास भावनांचा व्यवहार रोख तू
मी मात्र त्यात हळवा संसार शोधतो
राधा यशोधरा अन् सीता नि द्रौपदी
त्यागापुढे स्त्रियांच्या वैराग लाजतो
- अभिजीत काळे.
१८ मे २०२०.
No comments:
Post a Comment