लय

अगदी लिहायचंच नाही 

असं ठरवलं तरी

अंतर्मनातून उसळून

 बाहेर येण्यासाठी..

जीवाचं कोंडाळं

करून बसलेले शब्द 

जाणीवांच्या भिंतींना

धडका देत रहातात

तेव्हा... अनावर होतं त्यांना

काय ती लय धरून बसलास?

कोणती आवर्तनं हवीत तुला?

झपाटल्यागत करतोस हल्ली

वृत्त, नाद, लयबद्धता..

काय भेटतं रे यातून तुला?

येईल तसं स्वैरपणे मोकळं कर‍‍ावं..

आपलं मन.

आशय असणं महत्त्वाचं

मंत्र पोहोचला म्हणजे झालं

मग मात्र बिथरतो मी..

मलाच गोंजारत म्हणतो मी..

येतील तसे येऊदेत शब्द

निघतील तसे निघूदेत अर्थ

गाणं संपलं तरी चालेल

लयीचं बंधन नकोच आता

चौखूर उधळू दे वळू शब्दांचा

खरंय अगदी खरर्रय..

हे मुक्तछंदात व्यक्त होणं.. 

म्हणजे मॉडर्न आर्टिस्टच्या  

कुंचल्याच्या..

मुक्त फटकार्‍यांसारखं असतं. 

म्हटलं तर अर्थपूर्ण..

म्हटलं तर निरर्थक.. 

पण वळूच्या स्वैर

उधळण्यासही...

त्याच्या चालीची.. 

पदलालित्याची लय..

असतेच की हो

हो नं? काहीच तर नाही इथे

लय नाही असं 

लय संपली की.. साऽरं संपतं.

              - अभिजीत काळे