आर्त

आर्त संपता मनास विश्व व्यर्थ वाटते

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

काल ज्या खुळ्या प्रथा जळून राख जाहल्या

आज त्या पुन्हा नवीन रंगरूप ल्यायल्या

तेच तेच रे पुन्हा इथे फिरून येतसे 

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

सत्य वेगळे असे नि वेगळी परिस्थिती 

वेळ एक जीवनात येतसे खरीच ती

नेमके जिथे नको तिथेच भाग्य सांडते

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

पापपुण्यही मुळी न स्पर्शती जयास तो

रक्तमांसमेदयुक्त पार्थिवात राहतो

पंकजासमान ज्या अलिप्त विश्वकर्दमी

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

गुंतते न जी कुठे पवित्र ती तटस्थता  

ती स्थितीस लाभता विवादमुक्त शांतता

शब्दशून्य मौन त्या अनाहतात नादते

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

जे अगम्य ते खुणावते मनास नेहमी

स्वस्वरूप जाणण्यास देह हा पडे कमी

जाणत‍ा जय‍ास जाणणे ‍जळून जातसे

फोल वाटती व्यथा नि फोल सौख्य वाटते

                         - अभिजीत काळे.