नरनारी

***

क्षण सौख्याचे सरून जाता दुःखच उरते माघारी. 

दृष्टी असुनी समोर दिसते भविष्य भीषण अंधारी. 

जीवनभर मी चढवत बसलो इमले सुंदर इमल्यांवर.

माझी नंतर राखच झाली वार्‍यावरती उडणारी. 

मृत्यूनंतर 'मी'पण विरते अज्ञाताच्या गुहेमधे. 

अद्वैताच्या विवरामध्ये प्रकाश नसतो संसारी. 

चार अक्षरी मशागतींनी काव्याचेही रान फुले

शब्दांनी पण भागत नाही भूक निरंतर छळणारी

समोर दिसता काळ उडवितो भल्याभल्यांची भंबेरी. 

करोत गमजा लाख कुणीही आयुष्याच्या बाजारी. 

जमीन, पैसा, स्थावर जंगम, कमविलेस तू फार इथे!

ऋणास त्याच्या पुरेल कसली नश्वरतेची नादारी. 

दोरीवरती पोर चालते... बाप ढोलकी वाजवतो.

नशिबी यावी शाळा कुठुनी अा,आ,ई,ई म्हणणारी?

हिरे, माणके, पाचू, मोती, घाव मनावर श्रीमंती. 

अभिमानाने मिरवत आहे, दुःख दिलेले जरतारी. 

फास घेउनी जीव दिल्यावर तो तर सुटला जिवानिशी . 

त्याच्यानंतर अनाथ झाली भूक उपाशी मरणारी.

गादी लागत नाही असता हात उशाला बापाचा.

स्वप्नामध्ये पर्‍या दाविती अद्भुत न्यारी रहदारी.

लिंग भिन्नता, काम वासना, सगळ्या चर्चा सौख्याच्या.

देह सोडुनी गेले त्यांची इथली ओळख 'नरनारी'.

                                      - अभिजीत काळे.

                                      २४ जून २०१९.