***
घुसळवून डोह मनाचा जी आकाशाला भिडते.
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
ती ओळख बनुनी जाते, काळाच्या सोबत फिरते.
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
मनसागरतळ रत्नाकर स्वातीची वर्षा झेलत,
शब्दांच्या अंतर्यामी अर्थांचे मोती पेरत,
सृजनाच्या सौंदर्याने शिंपींच्या गर्भी रुजते
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
या विशाल ब्रम्हांडाला अक्षर गुंफी गुंफित,
कोषात सुखाच्या अलगद 'मन' व्यापत बंदी करते.
सूर्याच्या तेजालाही शब्दांचे तेज हरवते
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
सुमनांच्या रजःकणांसम हृदयाचे गूज कवीच्या,
मनमिलिंद होते कविता रसिकांचे रंजन करते,
सर्वात्मक चैतन्याचे संवेदक स्पंदन ठरते.
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
प्रीतीच्या गावामधल्या नवतीच्या मुग्ध मनांशी,
तृष्णेने व्याकुळ गात्री, विरहाने शापित रात्री,
तालावर शब्दसुरांच्या नसानसातुन रुणझुणते,
एखाद्या आयुष्यावर एखादी कविता स्फुरते.
- अभिजीत काळे.
१ जानेवारी २०१९.
(काही दिवसांपुर्वी प्रसिद्ध कवी, गझलकार, गीतकार श्री. वैभव जोशी यांची एक कविता वाचनात आली त्या कवितेची शेवटची ओळ होती 'एखाद्या अायुष्याला एखादी कविता पुरते.' ही ओळ मनात खोल जाऊन बसली. त्या ओळीवरून या कवितेची पहिली ओळ सुचली आणि कविता स्फुरत गेली.)
No comments:
Post a Comment